| Thanawat 的个人资料ThE Gap照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
5月28日 SumMeR !!! ช่วงที่ผ่านมาไม่ได้เข้ามา up เลย เหตุมาจากความขี้เกียจส่วนตัว ที่ไม่ควรเอาอย่าง อิอิ ปิดเทอมปีนี้ไม่ค่อยได้ทำไรเลย วันวันมีแต่นอนและก็กิน มีแต่ช่วงเย็นๆ ที่จะออกไป fitness หลังจากที่ขาเดี้ยงไปพักใหญ่ๆก็ไม่ค่อยได้ออกกะลังกายเลย กลับมาบ้านตอนปิดเทอมนี้ก็เลยต้องฟิตร่างกายใหม่หน่อย ช่วงแรกๆก็ออกไปวิ่งที่สวนสาธารณะกะเพื่อน แต่วิ่งได้ไม่กี่วันก็มาเจ็บเข่าอีกแระ ก็เลยเลิกวิ่งหันหน้าเข้า fitness แทน วันที่เข้าไปวันแรก ทีแรกนึกว่าเข้าไปผิดที่เพราะเห็นแต่นักกล้าม กล้ามโตๆทั้งน้าน เราก็เขินๆเพราะมีแต่ก้าง มะมีกล้ามกะเค้า 555 หลังๆมามีเพื่อนไปเล่นด้วย ก็เลยพอได้เทคนึกเล่นกล้ามมาบ้าง เผื่อว่าจะได้ล่ำกะเค้าบ้าง
 ปิดเทอมนี้เราได้ไปเที่ยวต่างประเทศมาด้วย แหมมฟังดูเหมือนจะไฮโซใช่ป่าวว แต่ไม่ต้องอิจฉาเราหรอก เพราะว่าเราไปลาวมา ไปเมืองหลวงด้วยนะ แต่ มะมีไรเลย บ้านนอกบ้านเรายังเจริญกว่าเยอะ คนก็คล้ายๆคนไทยนี่แหละ พูดก็พูดคล้ายๆคนอีสานบ้านเราแต่สำเนียงจะเหมือนคนเหนือ พูดเจ้าๆด้วย สาวลาวก็มีน่ารักๆด้วยแต่น้อยมากๆ ไปเที่ยวแค่ไปเช้าเย็นกลับ นั่งรถโดยสารระหว่างประเทศจากอุดรข้ามไปถึงลาวเลยสะดวกดี แต่เสียเวลาตอนเช็คเอกสารผ่านแดนนิดหน่อย วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกันเด๋ววันหลังมา up ใหม่2月19日 Valentine เดือนนี้เป็นเดือนแห่งความรัก น่าอิจฉาคนที่มีคนรักจัง อิ อิ เพื่อนๆทั้งหลายก็
เหมือนกันนะ รักๆกันไว้ดีกว่านะ แฮ่ๆ อย่าเคืองกันเรยยย ช่วงนี้เป็นช่วงสุดท้ายของ
การเรียนเทอร์มนี้แล้ว งานก็เยอะเป็นธรรมดา แต่รู้สึกว่ายังหนักน้อยกว่าตอนที่เรียน
ธรรมศาสตร์ เออ พูดถึงวาเลนไทน์ปีก่อนที่ มธ.รู้สึกว่าจะเป็นวาเลนไทน์ที่แสนจะน่า
เบื่อที่สุด เพราะว่าวันที่ 15 ต้องส่ง project คืนวันที่ 14 ก็เลยต้องนั่งเผา model กัน
เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ว่าเด็กถาปัดปี 1 เกือบทุกคนคงไม่ได้ไปเที่ยวฉลองวาเลนไทน์ที่
ไหน ตอนออกมาพ่นสีทีไร ก็ต้องเห็นภาพบาดตาบาดใจของเด็กคณะอื่นทุกที
<อิจฉาเค้า> แถมยังโดนตอกย้ำซ้ำเติมจากไอ้พี่ดีเจคลื่นต่างๆ ที่เปิดแต่เพลงโดน
ใจ แทงใจชาวเราซะเหลือเกิน จำได้เลยโดยเฉพาะเพลง Soul Mate ของ Play
Ground โดนมักๆ แต่ปีนี้รู้สึกว่าจะดีกว่าที่ผ่านๆมา เพราะได้ทำในสิ่งที่อยากทำ
แล้ว
 ยังไงๆก็ขอให้ทุกคนมีความสุขในเดือนนี้ และตลอดไปเลยเน้อ !!!2月11日 Survey Of Thai Arts 2 เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาได้ไป survey ที่ราชรี เพชรบุรี สมุทรสงคราม ที่จริงก็ม่าย
ค่อยอยากไปหรอกเพราะว่าตัวเองขาก็ยังเดี้ยงอยู่ แต่ได้ยินเพื่อนบอกมาว่าถ้าไม่ไป จะติด i ก็เลยต้องจำใจลากสังขารตัวเองไปคราวนี้ได้ข่าวมาว่าจะได้ไปพักที่เดียวกัน กับเด็กจุฬา แล้วก็ ธรรมศาสตร์ ด้วย ทำให้เราและเพื่อนๆหลายๆคนตื่นเต้นที่จะไป <กะว่าจะไปเหล่สาว> รถออกจากมหาลัยปะมาน 8 โมงที่แรกที่ไปก็คือสวน ร.2 ที่ สมุทรสงครามตอนนั้นอากาศร้อนมากตอนเดินลงรถก็เดินกะเพลกๆไปเพราะว่าไม่ได้ เอาไม้ค้ำไป< ซ่า ไม่เจียมบอดี้ > ตอนนั้นรู้ซึ้งนึกถึงไม้ค้ำสุดที่รักขึ้นมาพอดี ที่ไม่ อยากเอาไปก็เพราะคิดว่ามันเดินไม่สะดวก < จิงๆแล้วกลัวไม่เท่ 55 > เดินเข้าซัก พักเพื่อนเหลือบไปเห็นรถเข็นคนแก่ < หรือเรียกอีกอย่างว่ารถเข็นคนพิการ > สงสัย ว่ามันจะรำคาญที่เราเดินช้าหรืออย่างไรมิทราบ มันบอกว่าเด๋วกูจะไปเอารถให้มึงนั่ง แล้วมันก็ไปขอยืมเค้ามาให้ เราจะไม่นั่งก็ยังงัยๆอยู่ มันอุตสาห์ทำให้ขนาดนี้ก็เลย ต้องยอม < จิงๆก็อยากนั่งอยู่แล้ว ขี้เกียจเดิน > ทีแรกนั่งแล้วรู้สึกดี เหมือนเป็นแขก VIP ที่มีลูกน้องเข็นรถให้ แต่สักพักเริ่มรู้สึกตรงข้ามกับตอนแรกเลย เพราะได้เห็น สายตาคนเดินผ่านไปผ่านมามองเราด้วยสายตาแปลกๆ ก็เริ่มรู้สึกอายขึ้นมาตะหงิดๆ < กลัวคนคิดว่าจะพิการจิงๆ > ตอนนั้นอากาศร้อนมากๆ และก็ต้อง sketch รูปกลาง แดดอีก เหนื่อยโคตร อยากกินหนมก็ขายโคตรแพงเลย ก็เลยอดเอา < ขี้งกนั่นเอง> หลังจากนั้นก็ไปวัดอีก 2 3 ที่ แล้วก็ได้เวลากลับที่พัก ที่ๆไปพักรู้สึกว่าจะอยู่แถวๆ หาดเจ้าสำราญ ไปถึงก็เห็นบ้านเด็กจุฬา แต่ดันมีแต่ผู้ชายผู้ยิ๋งก็ม่ายค่อยมี ชาวเราก็ เลยผิดหวังกันไป จากนั้นก็เอาข้าวของเค้าบ้านแล้วรีบจัดแจง mixer แล้วก็เอาไปที่ ชายหาดเพื่อหาที่ drink กัน น่าเสียดายที่ที่มันแคบแถมยังมืดอีก บรรยากาศไม่ค่อย ดี แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคในการเมา วันนี้กินกันตั้งแต่หัวค่ำ ก็เลยเมากันเร็วหน่อยยย <อิ อิ อิ จิงๆนะ> เมาแล้วซ่าเดินไปเดินมา ตอนนั้นไม่รู้สึกเจ็บขาเลยเพราะมันชา ไปหมด แต่อีกซักพักเริ่มนึกออกว่าตัวเองกำลังเจ็บขาอยู่ ก็เลยหยุดเดินแล้วเดินไป นั่ง ตอนนั้นก็เริ่มชาๆ ปวด ๆแล้วแต่ไม่ได้คิดไร พอตอนเช้าตื่นขึ้นมารู้สึกปวดมากๆ แล้วสังเกตเห็นว่าข้อเท้าก็บวม < ปกติเจ็บที่เข่าที่เดียว > วันนั้นทั้งวันปวดขามากๆ เวลาลงจากรถ ต้องให้เพื่อนประคองลงเลวาจะไป sketch ลงวัดแรกวัดเดียว ก็รู้สึก ม่ายไหวแล้ว วัดต่อๆมาก็เลยขออาจารย์นั่งรอที่รถ ร้อนก็ร้อนแต่ก็ต้องนั่ง พอไปถึง อีกวัดนึงรู้สึกว่าจะชื่อวัดเขาบันไดอิฐ ที่เพชรบุรี ที่นี่ร้อนมากถ้าจะนั่งรอบนรถคง ร้อนตายแน่ๆ ก็เลยตัดสินใจลงจากรถแล้วไปนั่งใต้ต้นไม้ ที่นี่มีลิงเยอะมากจนน่า กลัว นี่ถ้ามันวิ่งมากัดคงวิ่งหนีม่ายทันแน่ๆ พอดีที่ข้างๆนั้นมีร้านขายของอยู่ แล้ว ป้าเจ้าของร้านใจดีมากๆ ชวนเราเข้ามานั่งดูทีวีที่ร้านด้วย เราก็รีบเลยเพราะกลัวลิง อยู่แล้ว ที่น่าแปลกใจคือที่นี่จะมีตุ๊กตาจระเข้วางอยู่เต็มหน้าร้านไปหมด ทีแรกก็คิด ว่าเจ้าพ่อเจ้าแม่แถวนั้นคงจะชอบให้คนถวายจระเข้ละมั้ง แต่พอมีคนเอารถมาจอด แล้วเอาจระเข้ไปวางไว้บนรถก็ชักสงสัย เอ้ มันยังงัยกัน ด้วยความสงสัยก็เลยถาม ป้าเจ้าของร้าน ป้าแกบอกว่าเอาไว้กันลิงไม่ให้เข้าใกล้ ลิงมันกลัวอะไรที่มีเขี้ยวใหญ่ ยาวกว่ามัน มิน่าที่ร้านป้าแกไม่มีลิงกล้าเข้ามาใกล้ซักตัวเดียว ออกจากวัดนี้ก็ได้กิน ข้าวเที่ยง แล้วก็ไปอีกหลายวัดจนเย็นก็ได้เวลากลับ ตอนที่กำลังจะเข้าปิ่นเกล้า รถ ได้เลี้ยวเข้าไปในปั๊มน้ำมัน แต่ถนนมันต่างระดับ รถมันเลยโคลง แล้วด้วยความซวย ไม่รู้จบของเรา กระเป๋าเพื่อนที่วางไว้บนชั้นข้างบน ก็หล่นลงมาทับขาตรงที่กำลัง เจ็บอยู่พอดิบพอดี เจ็บมากๆ < อารมณ์เดียวกับเพลงของดัง > พอถึงที่มหาลัยก็ รีบไปศิริราชเลย ปวดขาอย่างแรง หมอบอกว่าข้อเท้าแพลงต้องรักษาอีก 2 อาทิตย์ ของเก่ายังไม่ทันหายก็ได้ของใหม่อีกแล้ว โชคดีจิงๆ T-T เอาละคงขี้เกียจอ่านกัน แล้วเรื่อง survey ก็มีแค่นี้สำรับเรา แต่ของคนอื่นครั้งนี้คงจะเรียกว่า survey of love ละมั้ง ใช่ม่า.......... 2月1日 New Things new Month เมื่อวานนี้ไม่ได้ไปเรียนอีกแล้วเพราะหมอนัดตรวจตอนเช้า หมอนัด 8
โมง แต่ดันตื่น 9 โมงซะงั้น อาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ให้ไอ้อ๊อบไปส่งที่โรงบาลครั้งนี้ต้อง
ไปคนเดียวไม่มีเพื่อนไปด้วย รู้สึกแปลกๆยังไงม่ายรู้ ลำบากใช่เล่นนะเนี่ย ต้องไปเอา
บัตรคิวเอง ต้องไปจ่ายค่ายา ไปเอายาเอง โคตรลำบากเลย เดินก็ม่ายค่อยได้ ครั้งนี้
หมอถอดเฝือกออกแล้วให้ใส่ knee blace อารายประมานนี้ ไม่รู้เรียกถูกป่าว หน้าตา
เหมือนขา โรโบคอบ เลยอะ เป็นเหล็กแล้วก็มีปุ่มปรับองศาที่เข่าด้วยเขาบอกว่าต้อง
ล็อกไม่ไห้งอขาเกิน 30 องศา ไม่งั้นเดี๋ยวเอ็นจะไม่สมานกัน แต่อันนี้รู้สึกว่าจะสบาย
กว่าใส่เฝือกนะ เพราะว่าถอดออกได้เวลาอาบน้ำ ไม่ต้องทรมานยกขาเวลาอาบน้ำ
เวลาคันก็เกาได้ แถมดูไฮโซกว่าของเดิมเยอะ พยาบาลกลัวเราไม่เอามาคืนก็เลย
ขอเบอร์ไว้ < หรือว่าฟอร์มอยากได้เบอร์เรา 55 > ตอนกลับเนี่ยลำบากสุดๆ
ต้องเดินออกไปเรียก Taxi เอง อืมมมม วันนี้พอก่อนละกัน คิดถึง Pee Mai จังเลย
เค้าจะคิดถึงเราอะป่าวน้อ เดือนใหม่เดือนแห่งความรัก เมื่อไหร่จะมีความสุขกับเขา
สักทีน้า................................
1月30日 First Day School After Injured วันนี้เป็นวันแรกที่ไปมหาลัย หลังจากโดดเรียนไป 2 วัน
วันนี้ต้องนั่ง Taxi ไปเพราะว่านั่งรถกระป๋องไม่ได้ < เข่างอไม่ได้
ที่มันแคบ เดี๋ยวจะเจ็บเข่า > นั่ง Taxi ต้องนั่งข้างหน้าแล้วปรับ
เบาะถอยหลังไปจนสุด ถึงอย่างนั้นขาก็ยังติดอยู่ดี<เหมือนตัว
สูงโคตร> แต่ก็ต้องพยายามยัดเข้าไปเพราะรู้สึกว่าท่านพี่ Taxi
จะมองหน้าแปลกๆ -_-" ไปถึงมหาลัยเนี่ยรู้สึกเขินๆยังงัยม่าย
รุ >ใช้ไม้ค้ำเดินแล้วรู้สึกแปลกๆ เพราะไม่เคยใช้ด้วยหละมั้ง
แถมยังต้องเดินผ่านสาวๆโบราณอีก ฮืออ... เดินไปถึงสวนแก้ว
ก็เจอเพื่อนภาคอื่นเข้ามาถามว่าเป็นไร แรกๆก็รู้สึกดีที่เค้าเป็น
ห่วงเรา แต่พอหลายคนเข้าก็ชักเบื่อตอบ<ในใจก็คิดว่ากูน่าจะ
เขียนป้ายห้อยคอไว้ และหาแก้วมาถือ เอ้ยยยย!! ไม่ใช่แระ>
เวลาเดินไปไหนมาไหนรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นตัวถ่วงเพื่อน
ยังไงม่ายรุ เพื่อนต้องเดินตามเดินรอกันเป็นแถว เพื่อนๆทุกคนน่า
รักมาก คอยช่วยเหลือเราตลอดแอบบอยากเจ็บนานๆ <ล้อเล่น>
มีใครเคยได้ยินมั่งว่าเอาไม้ค้ำของคนเจ็บไปเล่น เดี๋ยวจะได้ใช้
จริง!! ถ้าเป็นจริงละก้อเพื่อนเราหลายคนคงจะได้ใช้มันแน่ อิอิอิ
โดยเฉพาะไอ้อ๊อบ มันเอาไปค้ำไปค้ำพุงมันเล่น อุบาทว์สุดๆ
แต่ไม่เป็นก็ดีนะ ไม่อยากให้เพื่อนเจ็บตัวหรอก<แอบเป็นคนดี>
ตอนบ่ายมีสอบ Eng ก็พอทำได้ แต่พอออกมา check คำตอบ
กับเพื่อนแล้วอยากร้องไห้ T-T วันนี้พอแค่นี้ก่อนละ กัน
P S :
ขอบใจเพื่อนๆ Product เพื่อน Dec ศิลปากรทุกๆคน และ
หลายๆคนที่ไม่ได้เอ่ยชื่อที่อุตส่าห์เป็นห่วง T-T และดูแลเรา
อย่างดี
1月29日 เดือนแห่งความซวย........................
|
|
|
